Camilla Bork

Het interbellum tussen de twee wereldoorlogen was in Duitsland één groot, en uiteindelijk jammerlijk mislukt experiment in democratie. Ook in de kunsten speelde dat een grote rol. Jonge componisten als Kurt Weill zworen het romantische verleden af en gingen op zoek naar een nieuw en hedendaags publiek. Ze schreven niet meer voor de bourgeoisie maar voor het gewone volk, niet zweverig en zwoel maar ter zake, niet over oude helden maar over de orde van de dag, niet over magie maar over techniek, niet voor de pluchen concertzaal maar via de radio, niet om te amuseren, maar om te beleren. Al deze elementen vloeien samen in het ‘Lehrstück’ Der Lindbergflug, oorspronkelijk een samenwerking tussen Weill, Hindemith en Brecht. Later maakte Weill een volledig eigen versie, die in deze film te horen is. Nog later veranderde de titel in Der Ozeanflug. Reden? Lindbergh bleek in de jaren 1930 mee te heulen met de Nazi-ideologie. De zin “Meine Name ist Charles Lindbergh” werd veranderd in “Meine Name tut nichts zur Sache”. Het is eens wat anders dan een standbeeld neerhalen.

De eerste grote stap die het volk van deze wereld moet zetten is om een Wereldunie van het Volk op te richten (of noem het de Verenigde Staten van de Wereld). En in de plaats van nationale legers moet er een politiemacht van deze Unie komen. Maar wat deze politiemacht onder geen enkele omstandigheid mag doen, nooit ofte nimmer, op geen enkele manier, is vliegtuigbommen werpen. – Charles Ives (A People’s World Nation, geschreven tijdens de twee Wereldoorlogen)