Against the War: aangrijpend, rauw en hoopvol
Against the War is een aangrijpende vierluik legt de rauwe realiteit van oorlog bloot en stelt tegelijk de vraag wat vrede vandaag nog kan betekenen. Van Stravinsky’s L’Histoire du soldat tot Weill en Brechts nietsontziende Berliner Requiem, en verder naar de verstilde hoop van Schönbergs Friede auf Erden: deze productie raakt aan de kern van wat ons vandaag bezighoudt. I SOLISTI deelt voor het eerst het podium met het internationaal gerenommeerde Duitse koor CHORWERK RUHR o.l.v. Yuval Weinberg. Deze grootschalige productie is in 2026 te zien in Leuven Festival 20-21, Gent Festival, DE SINGEL in Antwerpen, in de Boulezzaal in Berlijn, tijdens het Kurt Weill Festival in Dessau en in Bochum (Ruhr).
Concept
Against the War is een muzikale reflectie op de cycli van oorlog en vrede die de wereldgeschiedenis kenmerken. Het concert begint en eindigt met twee a-cappellakoren die krachtig uitdrukking geven aan het menselijk verlangen naar vrede. Tussen die twee punten wordt de oorlog in verschillende gedaantes geportretteerd. In L’histoire du Soldat van Stravinsky & Ramuz wordt een soldaat ten tonele gevoerd die ontredderd uit de oorlog terugkeert, zijn voeling met de wereld is kwijtgespeeld en uiteindelijk zelfs zijn ziel aan de duivel verkoopt. In hun cantates klagen Eisler & Silano bikkelhard aan hoe een land, dat door potentaten wordt geleid, razendsnel kan afglijden naar een cultuur van angst en geweld. Het Berliner Requiem van Weill & Brecht laat horen hoe vaak de gewone mens het grootste slachtoffer van oorlog is en hoe gemakkelijk diens leed vervolgens wordt vergeten. Maar het concert eindig dus met een uitdrukking van hoop: “Vrede op aarde!” van Arnold Schönberg.
Eislers catates
De twee cantates van Eisler zijn gebaseerd op teksten van de Italiaanse revolutionaire politicus Secondino Tranquilli, die schreef onder het pseudoniem Ignazio Silone (1900-1974). Vandaag is Silone een illustere onbekende, maar in de jaren na de Tweede Wereldoorlog zou hij meermaals zijn voorgedragen voor de Nobelprijs Literatuur. De teksten van de twee cantates zijn ongemeen scherp: de eerste hekelt hoe snel een land kan veranderen als zijn leiders het halsoverkop in een oorlog storten; de tweede beschrijft hoe totalitaire regimes een hele maatschappij kunnen ontwrichten door een klimaat van angst te creëren. Eisler koos voor een eerder sobere toonzetting. Daardoor blijft de tekst goed verstaanbaar en komt de boodschap des te krachtiger binnen.